NAKAKAPANGHINAYANG

Hay naku!!!

I visited my school kanina. At may narinig akong balita na may aalis n sa pagtuturo. When I go there,Parang nasa iba ang mood nila. Halos ang lahat ng teachers ko in my High School days ay nang hihinayang din. And many students are also shocked and cried for pain. Grabe!!! Kanina lang,kinausap ko ung teacher na yun ( I don't want to mention the name of that person for the sake of the school), parang tila undecided pa din siya sa kanyang desisyon. At nung nakita ko siya,parang nawala lang ng saglit ang kanyang lungkot dahil mahal na mahal siya ng buong school. I was shocked to the news that he has been leaving in our school to teach in a public school near far from Antipolo.

Natatakot din siya nung una kasi hindi siya sure kung ano ang kinabukasan niya sa school na yun. Halos sandamakmak na estudyante ang kaharap niya 5 days a week. And then,mainit pa sa place na yun kasi walang aircon. At minsan ay magulo ang buhay ng mga teachers dun. At halos hindi pa siya handang lisanin ang school na minsan niyang minahal. Ako din malamang natatakot din. He's very sensitive to this kind of issue. Parang tingin niya ay hindi siya welcome sa school na yun. And it hurts to him naman kasi bago pa lang siya nang matanggap sa trabaho niya.

Nagkaroon ng malaking surprise ang kanyang mga student sa kanya. At lahat sila ay masaya ngunit malungkot din. Na-appreciate niya ang ganung klaseng regalo. Simple pero makabuluhan. And my mamita na teacher ko din sa Computer Subject namin asked to him, "Sigurado ka na ba sa desisyon mo? Pwede din kitang tulungan kung gusto mo". She cried a lot while talking into her cellular phone on that time. At bigla siyang nagpasalamat sa Diyos dahil alam niya na tama ang desisyon ng teacher na yun.

Meanwhile,when I asked him,he laughed at me. Sinabi pa niya na hihintayin niya ako kasi ako daw ang papalit sa kanya bilang English Teacher. And I was shocked. Sabi ko,"Naku Sir! Matagal pa bago mangyari yun. Kaya nyo yan! God is always there for you". And after I go back home, sinabi niya na regards n lng daw sa mama ko at sa kapatid ko. That was the time na nanghinayang ako dahil wala man lang akong nasabi sa kanya.

Pero madami akong gustong ipagpasalamat sa kanya,at yun ay ginawa niya akong inspiration especially lahat kami dahil kung hindi dahil sa amin ay hindi naging masaya ang kanyang madramang buhay. And I just want to tell him that I will always support him wherever he are.

Sana ma-touch kayo sa blog na toh.

MISS U!!!!